Ik heb het nooit begrepen. Ik had het gevoel dat ik een lijf had wat mij beperkte. Het voelt zoals een vogel in een kooitje. Je zit erin en de deuren zijn dicht. Je kunt er niet uit.

Al mijn kennis en informatie, verhalen en ervaringen zitten gevangen in mij. Het komt er niet uit. Het bonkt en gonst van binnen als tennisballen in een blik. De deksel moet eraf om ze eruit te laten.

De deuren van mijn kooi mogen open om naar buiten te komen. Alleen dan kan ik delen wat ik weet met anderen, zodat zij daar ook weer van kunnen leren voor hun eigen leven. Een lichaam als beperking zonder aanwijsbare reden. Dan moet ik wel de moed hebben om die deuren te openen en naar buiten te treden.

Maar wat dan?
Wat gebeurt er dan?
Wat moet ik dan, als die deuren open zijn?

Een nieuwe wereld, waar allemaal onbekende dingen op me afkomen. Wie vertelt me hoe ik daar mee om moet gaan? Wie vertelt me hoe het hoort? Het voelt als een Alien in een nieuwe wereld.

De wereld van de socialiteit. Het samenzijn. Het samen doen. Mij allemaal vreemd. Ik heb het nooit begrepen en heb gekeken naar een wereld die mij onbekend was. De onderlinge verhoudingen en gewoontes zijn mij onbekend. Ik heb het gevoel dat ik alles nog moet leren. Dat ik mijn lichaam kan gebruiken om in een samenleving te leven, als een tennisbal op het tennisveld, vrij en stuiterend in het veld. Bewegen en leven.

Alles is energie, maar ook materie. Aarden, contact maken met de negatieve en positieve lading van de aarde, om compleet in verbinding te staan, als onderdeel van het geheel. Een magneet heeft ook een positieve en negatieve pool nodig om te kunnen functioneren en zijn kwaliteiten te benutten. Net zoals wij positieve en negatieve kanten in ons dragen, met alles er op en er aan, die samen een geheel vormen. Ken jezelf, je bent perfect zoals je bent.

Durf jij eerlijk naar jezelf te kijken en te zien wat je liever niet ziet?

Schrijf je overdenkingen hieronder, want alles wat er is mag er zijn…