Waar je zomaar uit kan komen met een onverwachts spontaan gesprek…

Zondagmorgen

Toen ik op een zondagmorgen de hond aan het uitlaten was, ontmoette ik een meisje van een jaar of 11 op het schelpenpad. Ze had een klein wit hondje en onze honden raakte samen aan de “praat” en wij volgden hun voorbeeld. Ons gesprek kreeg een bijzondere wending met een mooie boodschap!

“Zo…”, zeg ik: “Is het vandaag jouw beurt om de hond uit te laten en mogen papa en mama uitslapen?”. Ze trekt een beteuterd gezicht en zegt: “Jaa”, het is saai om de hond uit te laten”. “Nou”, antwoord ik, “dan is het toch leuk dat wij elkaar hier nu tegenkomen!” We kletsen wat met elkaar terwijl de honden samen ronddartelen en zich amuseren.

Saai

“Heb jij misschien nog iets leuks te vertellen?” vraag ik. Ze schudt haar hoofd en zegt: “Nee, alles is saai. School vind ik ook saai,” voegt ze er gelijk aan toe. Het is overduidelijk dat ze het niet echt naar haar zin heeft. Ik vraag haar op welke school ze zit en ze noemt de naam van de basisschool in de wijk. Zodoende weet ik gelijk hoe oud ze ongeveer is. “Wat is er dan zo saai aan school? Vind je school saai, zijn de docenten saai of vind je de vakken saai?”

Ze denkt even diep na en vertelt dat ze de vakken saai vindt, héél saai! Ik lach en zeg: “En komt dat omdat je de vakken te makkelijk of te moeilijk vindt?” “Moeilijk”, is haar antwoord. En eerlijk gezegd dat is geheel tegen mijn verwachting in. “Rekenen vind ik moeilijk,” roept ze er gelijk achteraan. “Al die cijfertjes zijn saai. Wat heb je daar nou aan en wat moet je daar nou mee doen?”

Betekenis

Een typisch gevalletje van graag betekenis willen geven aan wat je doet, maar dat zeg ik haar natuurlijk niet. “Ik denk dat het best handig is als je iets van cijfertjes weet. Voor geld heb je toch ook cijfertjes nodig en dat gebruik je iedere dag”. “Hmm,” ze kijkt me bedenkelijk aan en haalt nonchalant haar schouders op. Ik vervolg het gesprek en zeg: “Dus jij gaat vast niet iets met cijfertjes doen later?” “Nee, zeker niet!”antwoordt ze vastberaden. Dat is een duidelijk antwoord. “Maar wat zou je dan wel graag willen doen?” vraag ik haar vervolgens.

“Achter de vuilniswagen lopen, dat vind ik leuk,” zegt ze enthousiast en er verschijnt een lachje op haar gezicht. “Alle rommel opruimen, daar hou ik van, want dan wordt het lekker schoon”. Ik zie dat ze een zakje met de uitwerpselen van haar hond in haar hand heeft. “Je bent al goed bezig zie ik, de meeste kinderen van jouw leeftijd laten het gewoon liggen.” Ze zwaait met het zakje heen en weer en zegt verontwaardigd: “Dat is toch normaal dat je de poep van je hond opruimt?” Ik lach: “Ja, dat zou fijn zijn als iedereen dat normaal vindt, maar helaas is dat niet zo.”

Richting

Dan vraag ik haar wat ze het aller-állerleukste vak op school vindt. “Handvaardigheid enzo”, roept ze spontaan en haar ogen beginnen nu te stralen. “Hmm”, geen idee, en wat is dat dan precies”, zeg ik quasi onnozel, om haar uit te dagen hier meer over te vertellen.

“Dat weet je toch wel? Tekenen enzo”. “Ooo ja”, zeg ik begrijpend, “tekenen!” “En kun jij een beetje tekenen?” “Ja…,” zegt ze blij en haar ogen glinsteren, “ik kan héél goed tekenen.” “Ik heb thuis heel veel tekeningen die ik gemaakt heb.”

Ze straalt als ze er over vertelt dus vraag ik haar: “En wat nou als je daar iets mee gaat doen later?” Ze kijkt me verbaasd aan en zegt: “Ja, wat moet je daar nou mee?” “Daar kun je toch helemaal niks mee?” Ik lach om haar ongeloofwaardige blik en zeg: “Nou”, maar misschien kun je daar juist heel veel mee!”

Inzicht

Ik kijk om me heen: “Alles wat bestaat is getekend, de auto’s, de huizen, de verkeersborden, je kleding, zelfs het logo op je jas. Dit parkje: waar de bomen en de stuiken staan, waar het pad is en waar het water ligt. Iemand heeft dit eerst allemaal getekend voordat het gemaakt is.” Ze kijkt zwijgend in het rond en glimlacht: “Hmm,” daar heb je eigenlijk wel gelijk in, hè?” Ze is er stil van, hier had ze duidelijk nog nooit eerder bij stil gestaan. “Alles wat gemaakt is, is eerst door iemand getekend…, behalve jij”, zeg ik er lachend achteraan.

Ping moment

Haar antwoord daarop komt uit de diepte. Ik zie dat er iets met haar gebeurt. Ik ‘zie’ dat er iets ontstaat, het lijkt dat er iets aankomt bij haar. Ze kijkt me met een stille wijze blik aan en zegt dan: “Maar misschien heb ik heb mezelf wel getekend voordat ik hier kwam!” “Wouw,” zeg ik ontroert en nu ben ik even stil. “Misschien heb jij daar wel helemaal gelijk in.” We lachen om deze bijzondere uitkomst en ‘ontwaken’ uit ons diepzinnige gesprek.

Dankbaar

Ik sluit het gesprek af en zeg: “De hond uitlaten is voor jou in ieder geval niet meer saai vandaag, je hebt genoeg om over na te denken de rest van de wandeling.” Met een tevreden gevoel en een Big Smile vervolgen wie ieder onze wandeling met de hond.

Geweldig, wat een mooi Kindverwijsinzicht is dit bedenk ik me. Wat een bijzonder spontaan gesprek teweeg kan brengen, een heus pareltje van de dag!

Jouw bijdrage

Ken jij momenten in je leven dat je het gevoel had dat je ineens iets doorhad?

Deel je ervaring hieronder zodat we allemaal van jouw mooie verhaal kunnen genieten.